Hoe rouw in mijn leven kwam (om niet meer te verdwijnen)
In 2019 hoorde ik dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. In de periode daarna werd duidelijk hoe moeilijk het is om te praten over rouw – en tegelijk hoe groot de behoefte is aan woorden, aandacht en ruimte.
Sindsdien is rouw voor mij geen abstract begrip meer, maar iets wat zich op allerlei manieren kan laten zien. Niet alleen bij een overlijden, maar ook bij verlies van gezondheid, relaties of toekomstbeelden. Die ervaring neem ik mee in mijn werk.
Ik ben opgeleid als rouw- en stervensbegeleider.
Maar belangrijker nog: ik werk zonder vaste methode of standaard aanpak. In gesprekken gaat het niet om het oplossen van rouw, maar om het ruimte geven aan wat er is – in jouw tempo en op jouw manier.
Soms is dat een gesprek waarin vooral geluisterd wordt. Soms helpt het om iets te onderzoeken of woorden te geven aan wat nog ongrijpbaar is.
Wat mij kenmerkt in mijn begeleiding is rust en openheid. Er is weinig dat mij verrast en niets dat ‘raar’ of ‘verkeerd’ is. Mijn eigen ervaringen met verlies, ziekte en verandering hebben mij gevormd in hoe ik naar rouw kijk. Niet als iets dat je achter je laat, maar als iets dat onderdeel wordt van je leven. Als je wilt weten of mijn begeleiding bij je past, kun je contact opnemen. We kijken dan samen wat mogelijk is.